آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

برای سلامتی و تعجیل در فرج سرور و مولایمان امام مهدی (عج) صلوات.

آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

برای سلامتی و تعجیل در فرج سرور و مولایمان امام مهدی (عج) صلوات.

آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

بسم الله الرحمن الرحیم
وبی که مشاهده می کنبد مجموع پرسش و پاسخ هایی است که امکان دارد برای یک فرد پیش بیاید. سوالاتی که ممکن است در حوزه دینی یا خارج از آن باشد. امید آن را داریم که توانسته باشیم قدمی هرچند کوچک و ناچیز در اشاعه اسلام برداشته باشیم. و در نهایت توانسته باشیم مقدرات ظهور آخرین منجی بشریت حضرت امام مهدی (عج) را فراهم کنیم. به امید ظهور مولا و سرورمان حضرت حجت بن الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که صد البته نزدیک است

پربیننده ترین مطالب
نویسندگان

هفت آئین مقدس یعنی چه؟

دوشنبه, ۲ آذر ۱۳۹۴، ۰۸:۰۸ ق.ظ

پرسش:

هفت آئین مقدس یعنی چه؟

پاسخ:

به عقیدة مسیحیان، مسیح که از مردگان برخاست، در جامعة مسیحی زیست می‌کند و همراه آن است. همچنین وی پیوسته همان کارهای نیکی را انجام می‌دهد که در طول حیات خود در فلسطین انجام می‌داد. کارهای غیر آشکار مسیح در زندگی کلیسایی به وسیلة آیین‌ها آشکار می‌شود، به دیگر سخن هنگامی که یک مسیحی در مراسم مربوط به یکی از آیین‌ها شرکت می‌کند، ایمان دارد که با این عمل به ملاقات مسیح که از مرگ برخاسته و فیض خدای نجات بخش را به وی بخشیده است، می‌رود.
تقریباً همة مسیحیان اتفاق نظر دارند که دو آیین اصلی عبارتند از تعمید و عشای ربانی. مسیحیان کاتولیک و ارتدکس پنج آیین دیگر بر اینها می‌افزایند و مجموع آیین‌ها را به هفت می‌رسانند. فرقه‌های پروتستان در تعداد آیین‌ها اختلاف دارند، ولی اکثریت قاطع آنان دو آیین تعمید و عشای ربانی را قبول دارند. برخی کلیساهای پروتستان، مانند کویکرها و سپاه نجات هیچ یک از آیین‌ها را نمی‌پذیرند.
هفت آیین مقدس عبارتند از:

1. تعمید: نخستین و اصلی‌ترین آیین که برای همه ضرورت دارد، تعمید است. انسان با تعمید به جامعة مسیحیت وارد می‌شود و رسالت دائمی کلیسا را بر عهده می‌گیرد. این رسالت عبارت است از گواهی دادن به کارهای نجات بخش خدا به وسیلة عیسی.
به عقیدة هر مسیحی تعمید وسیله‌ای است که خدا با آن، همة آثار زندگی و مرگ عیسی را عطا می‌کند. هر مسیحی فقط یک بار، هنگام ورود به جامعة مسیحیت، تعمید می‌پذیرد. در برخی کلیساها رسم است که با ریختن آب بر سر شخص، وی را تعمید می‌دهند و یا اینکه شخص برای تعمید به زیر آب می‌رود و بیرون می‌آید.(1)

2. تأیید: در کلیسای قدیم تأیید عبارت بود از تدهین شخص تازه تعمید شده که بلافاصله پس از انجام شعارتعمید به آن عمل می‌شود. در کلیسای غرب این عمل شعار مستقلی است و اجرا کنندة آن اسقف است. ماده‌ای که این شعار با آن انجام می‌شود عبارت است از روغنی که برای تدهین به کار رفته و با این کلمات شکل می‌گیرد: «من به تو علامت می‌گذارم با علامت صلیب و تو را با روغن نجات تأیید می‌کنم، به نام پدر و پسر و روح القدس.»
تأیید موجب ازدیاد فیض می‌شود به منظور اینکه شخص مسیحی با اطمینان به نام مسیح اعتراف کند و دوازده سالگی سن معمولی تأیید است.

3. عشای ربانی: عشای ربانی مقدس‌ترین شعار است که قلب زندگی کلیسا و هر فرد مسیحی را تشکیل می‌دهد. به موجب تصویب نامة شورای ترنت مقام ویژه‌ای برای این شعار اختصاص دارد در حالی که شعایر دیگر باید به کار برده شوند تا نیرو و اثر آنها ظاهر شود. در عشای ربانی منبع حقیقی تقدس حاضر است. مسیح در حال برگزاری این شعار شخصاً در محراب حاضر است. به موجب آنچه در کتاب پرسش و پاسخ مذهبی بیان شده مسیح این شعار فرخنده را برای سه هدف تأسیس کرده است:
الف ـ برای آنکه همیشه در کلیسای خود حضور داشته باشد.
ب ـ برای اینکه قربانی عشای ربانی در برابر پدر وانمودی باشد از تسلیم شدنش برای صلیب.
ج ـ برای اینکه غذای روح امت خود را در این شعار مقدس تأمین کند.
پایة زندگی در خدمت کلیسا که با عشای ربانی ارتباط دارد بر دکترین حضور مسیح در عناصر تقدیس شدة این شعار استوار است. این بدین معنی است که نان فطیر و شراب، به خون و گوشت مسیح مبدول می‌شود. عناصر این شعار عبارت است از نان که بدون خمیر ترش تهیه شده و شراب که با کمی آب مخلوط می‌شود.(2)

4. دست گذاری:‌ در کلیسا چنین رسم بود که هر گاه می‌خواستند کسانی را بخدمت مخصوصی بفرستند دست بر آنها گذارده و دعا می‌نمودند. بهمین جهت است که در اعمال رسولان می‌خوانیم که چون سولس و برنابا از طرف روح منتخب گردیدند تا رفته و امّت ها را بشارت دهند، کلیسای انطاکیه آنها را برای انجام این خدمت با روزه و دعا و گذاشتن دست‌ها جدا نمود .(3)
البته این گذشتن دست‌ها قوّه ساحرانه‌ای به اشخاص دست گذاشته شده نمی‌بخشید ولی فقط علامتی ظاهری از برای افاضة نعمات و برکات روحانی برای انجام خدمت شان بود. در حقیقت دعائی که در موقع میشد این دست گذاری را مثمر ثمر می‌نمود چنانکه فقط ایمان نیز در تعمید باعث نجات است. کلیسا بمعیّت خدّامش بطور رسمی اشخاصی را برای خدمت مقرّر می‌نمود. آن فیض و رحمت الهی که از برای انجام خدمت شان لازم بود با گذاشتن دست ها و دعا به آنها می‌رسد. از قرار معلوم این دست گذاری برای تمام مدّت زندگی بوده است.(4)
با این آیین دست گذاری، انسان حیات خود را وقف خدمت به جامعة مسیحیت و در نتیجه وقف خدمت به همة بشریت می‌کند. و درجاتی نصیب آنها می‌شود درجات اصلی روحانیت سه درجه است:
1. اسقف: وی نماینده مسیح در قلمرو معینی است که قلمرو اسقف خوانده می‌شود.
2. کشیش: وی معاون اسقف است.
3. شمّاس: وی کلام خدا را تبلیغ می‌کند و به مساعدت بینوایان و سالخوردگان و بیماران و افراد در حال احتضار می‌پردازد.
سایر القاب کلیسایی مانند پاپ، پاتریک، سراسقف، کاردینال و غیره نشان دهنده وظایف معینی است و ربطی به آیین‌های هفتگانه ندارد.

5. ازدواج: مسیحیان ازدواج را یک امر دنیوی نمی‌دانند. زیرا ازدواج نشانة محبّت خدا به بشریت است. ازدواج عبارت است از یکی شدن محبت دو شخص که با یکدیگر برای زندگی مشترک و برای تولید مثل و تربیت فرزندان و رشد آنان در فضای ایمان و محبت به خدا می‌کوشند. روحانیان کاتولیک و ارتدکس نباید ازدواج کنند. پروتستان‌ها با ازدواج روحانیون مخالف نیستند و لوتر هم ازدواج کرده بود. راهبان و راهبه‌ها کاتولیک و ارتدکس نیز نباید ازدواج کنند. پروتستان‌ها تقریباً رهبانیت ندارند.

6. اعتراف: مسیحیان در آیین توبه یا آشتی، از طریق اعتراف، بخشایش الهی را دریافت می‌کنند. زیرا ایشان نیز مانند مسلمانان و یهودیان، معتقدند که توبه موجب بخشایش الهی می‌شود. آیین توبه در طول تاریخ مسیحیت اشکال مختلفی به خود دیده است، در قرون نخست تاریخ کلیسا توبه به صورت علنی انجام می‌گرفت. در قرون بعدی، اعتراف فردی به گناه مرسوم شد.

7. تدهین نهایی: آیین تدهین بیماران نشان دهندة وجود خدا و محبت اوست و به یاد می‌آورد که خدا انسان‌هایی را که به وسیلة بیماری مورد امتحان قرار گرفته‌اند، فراموش نمی‌کند. مسح کردن بیماران با روغن مقدس مسلّم می‌سازد که آنان تنها نیستند، بلکه مسیح با ایشان است و آنان را به سوی خدا رهنمون می‌شود. همچنین گروهی از برادران ایمانی با او هستند و برای او دعا می‌کنند. (5)



پاورقی:

1. آشنایی با ادیان بزرگ، حسین توفیقی، ص 183، سازمان مطالعه و تدریس کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)، چاپ هفتم، تهران، 1384 ه‍ ش.
2. جهان مسیحیت، اینار مولند، ترجمة محمد باقر انصاری، مسیح مهاجری، ص 109 و 108، انتشارات امیر کبیر، چاپ دوم، تهران، 1381، ه‍ ش.
3. اعمال رسولان، 13 : 1 ـ 3.
4. تاریخ کلیسای قدیم در امپراطوری روم و ایران، تألیف و. م. میلر، ترجمه علی نخستین، ص 113، کتابخانة مرکز مطالعات و تحقیقات اسلامی، دفتر تبلیغات اسلامی حوزة علمیه قم (نام انتشارات و چاپ وجود ندارد).
5. آشنایی با ادیان بزرگ، حسین توفیقی، ص 184 و 186، انتشارات سمت سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها، چاپ هفتم، 1384 ه‍ . ش، تهران.

  • ۹۴/۰۹/۰۲
  • علیرضا شکوری