آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

برای سلامتی و تعجیل در فرج سرور و مولایمان امام مهدی (عج) صلوات.

آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

برای سلامتی و تعجیل در فرج سرور و مولایمان امام مهدی (عج) صلوات.

آخرین منجی هستی (منتظران ظهور)

بسم الله الرحمن الرحیم
وبی که مشاهده می کنبد مجموع پرسش و پاسخ هایی است که امکان دارد برای یک فرد پیش بیاید. سوالاتی که ممکن است در حوزه دینی یا خارج از آن باشد. امید آن را داریم که توانسته باشیم قدمی هرچند کوچک و ناچیز در اشاعه اسلام برداشته باشیم. و در نهایت توانسته باشیم مقدرات ظهور آخرین منجی بشریت حضرت امام مهدی (عج) را فراهم کنیم. به امید ظهور مولا و سرورمان حضرت حجت بن الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که صد البته نزدیک است

پربیننده ترین مطالب
نویسندگان

پرسش:

چرا فرزندان، پدر و مادر را درک نمی کنند و نیز در مقابل، والدین فرزندان را درک نمی کنند؟

پاسخ:

مقدمه: شاید بسیاری از والدین، آنچنانکه باید، فرزندان و روحیات دوران رشد و تحول آنها را نشناخته باشند و به امر پرورش و تربیت آنها توجه کافی نکنند. و فرزندان نیز، به دلیل نشناختن روحیه و شخصیت والدین خویش، توقعات نابجا و غفلت نسبت به امور مهم زندگی، نداشتن تجارب، نچشیدن سرد و گرم روزگار، آنان را دشمن خود تصورمی کنند.
از این رو ضروری است که خانواده ها، در پرتو قرآن و روایات و مسایل دقیق تربیتی، جایگاه خود را بشناسند تا نسبت به وظایف خود، آشنایی کامل داشته باشند.
الف. مهمترین دلایلی که باعث می شود که والدین، فرزندان خود را درک نکنند عبارتند از:

1. عدم شناخت والدین از میزان سطح درک فرزندان:(1)در ارتباط با فرزندان، اغلب توجهی به مراحل رشد ذهنی، سطح درک و میزان فهم آنان نمی شود. یعنی والدین می انگارند که، کودک، درست مانند ما می فهمد. و آنچه را احساس و درک می کنیم، او هم همان طور احساس و درک می کند. در حالی که اینطور نیست. توجه دقیق به مراحل رشد، سطح تواناییهای عقلی، میزان اطلاعات، از وظایف اولیة شناخت کار اولیاء و مربیان در ارتباط با کودکان و نوجوانان است. ما عموماً توجه به سطح توانایی های عقلی و ظرفیت ذهنی کودکان و نوجوانان نداریم. بنابراین در درجه اول، باید بفهمیم که کودکان و نوجوانان، به نحوی، متفاوت از بزرگسالان می اندیشند.

2. عدم شناخت موقعیت فعلی و آمادگی روانی فرزند:(2)هنگامی که می خواهیم با فرزند خود، ارتباط برقرار کنیم، باید بدانیم او در چه حالی است. و در چه موقعیتی از جهت روحی و روانی قرار دارد. آیا در موقعیت هیجانی است؟ در حال خشم و غضب است؟ در غم و اندوه به سر می برد؟ یا در حالت سرور و شادی و سرشار از خوشحالی است؟ شناخت موقعیت فعلی فرزند، کمک بزرگی در نحوة برقراری ارتباط با وی می کند. اگر توجهی به این حالتها نداشته باشیم و یا به آنها دقت نکنیم، در برخورد اولیه و ارتباط با فرزندان، دچار مشکل و دشواری خواهیم شد.

3. عدم تعدیل انتظارها با تواناییهای فرزندان:(3)والدین در اکثر موارد، فرزندان خود را، باهوشتراز بچه های دیگر تصور می کنند و بدون در نظر گرفتن تواناییها و استعدادهای فرزندان، از آنها انتظار دارندکه در تمام امور و در تمام دروس مدرسه، پیشرفت عالی داشته باشند. و زمانی که فرزندان، مطابق انتظارهای آنها عمل نمی کنند (در حقیقت نمی توانند عمل کنند) مورد بی مهری و سرزنش قرار می گیرند. و پیامد آن اضطراب، احساس بی ارزشی و احساس حقارت است. والدین، متأسفانه به دلایل گوناگون، انتظارهای خود را به فرزندانشان تحمیل می کنند. بنابراین والدین باید انتظارهای خود را با توان فرزندان تعدیل کنند. و در حد وسع و توان آنها، ازآنها انتظار رفتار خاصی را داشته باشند.

عوامل دیگر:عوامل دیگری نیز وجود داردکه عبارتنداز:
- عدم توجه به نیازهای اساسی فرزندان (نیاز به نشاط، تفریح، دوست و...)
ـ عدم آگاهی والدین، نسبت به نقش و وظایف خود
ـ بیان جملات در قالب امر و نهی
ـ عدم توجه به عنصر زمان و مکان
- نداشتن شیوة انتقاد سالم،
-توصیه های مکرر در یک جلسه
ـ عدم توجه والدین به شناخت روحیات دوران رشد
- مقایسه جوانان با گذشته پرمشقت خود
-منّت گذاری برفرزندان
- بحران بلوغ
-عدم شناخت اصول تعلیم و تربیت
ـ عدم آشنایی با روشهای ارتباط با فرزندان.
ب. برخی از عللی که باعث می شود فرزندان، پدر و مادر را درک نکنند عبارتند از:

1. عدم شناخت وظایف الهی و انسانی خود نسبت به والدین:یکی از مهمترین وظایفی که در آیات قرآن و روایات، نسبت به پدر و مادر ذکر شده است، رعایت حقوق پدر و مادر و احسان و نیکی در گفتار و رفتار به آنها است، که متأسفانه، امروزه به فراموشی سپرده شده است. خداونددر سوره مبارکه اسراء آیه 24-23، می فرماید: « پروردگارت فرمان داده، جز او را نپرستید و به پدر ومادر نیکی کنید. هرگاه یکی از آنها یا هر دوی آنها، نزد تو به سن پیری برسند، کمترین اهانتی به آنها روا مدار. و بر آنها فریاد نزن و گفتار لطیف و سنجیدة بزرگوارانه به آنها بگو. بالهای تواضع خویش را در برابرشان از محبت و لطف فرودآور و بگو پروردگارا، همانگونه که آنها مرا در کوچکی تربیت کردند، مشمول رحمتشان قرار ده.»
از آنجا که اصل وجود هر انسانی، از پدر و مادر است. و هر شخصی در واقع ادامه همان پدر و مادر و از شاخه های آنهاست، می توان گفت در میان پیوندهای خویشاوندی و اعضاء خانواده، هیچکس به اندازه آنها با انسان مهربانتر نیست. بنابراین ارزش و احترام آنها از همه خویشاوندان بالاتر است. زیرا آنها حق حیات بر گردن فرزندان دارند. آنها هستند که در دوران ضعف و بیچارگی که کودک دارد، اوراحفظ می کنند. نقش حیاتی و بسیار ارزشمند پدر و مادر در رشد فرزند، بر کسی پوشیده نیست. و فرزندان که در اثر زحمت های طاقت فرسای والدین خود، بزرگ می شوند و به جایی می رسند، لازم است که زحمت ها و مشقت هایی که پدر و مادر برای بزرگ شدن او تحمل نموده اندرا فراموش نکنند. و ارزش و مقام پدر و مادر را بشناسند و بدانند که وجود آنها، پس از خداوند، از وجود پدر و مادر است.

2. گرایش جوانان به گروه همسالان و دوستانجوانان در دوره بلوغ با رفقای هم سن خود، ارتباط بیشتری دارند. و همین امر در روابط آنها با والدین، تغییراتی بوجود می آورد. آنها میل دارند، کمتر به والدین خود، در زمینة عاطفی متکی باشند و به تدریج روابط خود را با دیگران توسعه می دهند. از سوی دیگر چون والدین، نگران آیندة فرزندان خود هستند.زیرا می دانند که افراد، بسیاری از عقاید، آرمانها و الگوهای خویش را از گروه می گیرند.
فرزندان چون در این مسایل تجربه ای ندارند، دخالتهای پدر و مادر و راهنمایی آنها را بد تلقی می کنند. در حالیکه هیچ پدر و مادری، بدی فرزندش را نمی خواهد. از آنجا که انسان فطرتاً موجودی تأثیر پذیر است، می توان گفت که گروههای سالم و دوستان شایسته، چه اثرات مثبت و گروه های فاسد، چه گمراهی و آلودگی و چه عواقب وخیمی به بار می آورند. بنابراین اگر کسی با فرد شایسته ای که دارای صفات عالی انسانی است، همنشین باشد، کم کم آن خصال در او نیز پیدا می شود و عکس آن نیز صادق است. و این آرزوی پدران و مادران است که فرزندانشان با افراد شایسته ای همنشین شوند.(4) پس پدرها باید تنها به منع کردن اکتفا نکنند یعنی اگر فردی را لایق دوستی فرزندشان نمی دانند در عوض کمک کنند او دوستی صالح انتخاب کند.

3. عدم توجه به گفتار والدین: ما یاد گرفته ایم که حتی خواهش هایمان را در قالب جملات امر و نهی بیان کنیم.والدین سعی کنند رابطه ای صمیمانه داشته باشند و کمتر از کلمات با ساختارهای امر و نهی استفاده کنند. و فرزندان هم متوجه باشند که این منطق، منطق زور نیست.بلکه زیر این کلمات، خواهش نهفته است.

عوامل دیگر:عوامل و علل دیگری نیز وجود داردکه عبارتنداز:
- قدیمی دانستن والدین
ـ عدم تنوع در زندگی والدین و بی نشاطی آن (خسته کننده برای جوان)
ـ استقلال طلبی جوان
ـ الگوپذیری شدید جوان
- عدم توجه به هزینه ها و تقسیم مخارج زندگی.
نتیجه آنکه: اگر والدین نسبت به نقش و وظایف خود، آگاهی کامل داشته باشند. و شناخت خود را از سطح درک و فهم فرزندان، بیشتر کنند و انتظارات خود را با تواناییهای فرزندان خویش تعدیل کنند و در برخورد با فرزندان خود، به موقعیت فعلی و روانی آنها توجه داشته باشند، و... و فرزندان نیز در مقابل، به وظایف انسانی خود نسبت به والدین، جامه عمل بپوشانند، و تجربیات و نصایح مشفقانه والدین را با جان و دل بپذیرند، در این صورت، بین فرزندان و والدین، روابط دوستانه و حسنه ای ایجاد می شود که در سایه این روابط حسنه، زندگی شیرین می شود. که همه اعضای خانواده از لحظه لحظه زندگی، لذت می برند.



پاورقی:

1. فرهادیان، رضا، تربیت برتر، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چاپ دوم، 1375، ص 50.
2. همان، ص 52.
3. احمد به پژوه، اصول برقراری رابطه انسانی با کودک و نوجوان، نشر رویش، چاپ اول، 1375، ص 62.
4. افضل السادات دهشیری، تربیت اخلاق از دیدگاه اسلام، سازمان تبلیغات اسلامی، چاپ اول، 1370، ص 102.

  • ۹۴/۰۹/۲۱
  • علیرضا شکوری